Centrum Diagnostyczno–Terapeutyczne w Rybniku

Psycholog • Pedagog • Logopeda • Neurologopeda • Psychodietetyk • EEG Biofeedback

Żałoba – kiedy zgłosić się po pomoc?

           

            Utrata bliskiej osoby jest niestety sytuacją, z którą z dużym prawdopodobieństwem zmierzył lub zmierzy się każdy z nas. Jest to bardzo trudny i delikatny temat. Nie tylko wtedy, kiedy sami jesteśmy w okresie żałoby, ale też wtedy kiedy przechodzi ją ktoś bliski, a my nie do końca wiemy co powiedzieć czy jak się zachować. Niejednokrotnie pojawia się też pytanie – czy jest potrzeba, by osoba w żałobie zgłosiła się do psychologa czy terapeuty?

            Co warto wiedzieć – żałoba jest stanem fizjologicznym, naturalną reakcją po stracie. Za okres jej trwania przyjmuje się rok, w przypadku śmierci dziecka czas ten może być nawet dłuższy. Przebieg żałoby nie jest jednak jednorodny, dzieli się ona na różne fazy. Przykładowo, pierwsze dni to czas szoku i odrętwienia. Po nim przychodzi okres zaprzeczania i izolacji, który trwa od 1-2 miesięcy. Następnym etapem jest faza gniewu, po którym następuje czas „targowania się” i negocjacji (to często wyrażane przez osoby w żałobie refleksje typu „gdybym tylko... jeśli by...”). Około czwartego miesiąca następuje bardzo trudny etap depresyjny, związany z dezorganizacją i brakiem nadziei. Po nim powinna nadejść akceptacja oraz stopniowe powracanie do świata relacji.

            Co może jednak wzbudzić nasz niepokój? Istnieje cienka linia między żałobą a depresją. Kiedy u przechodzącej żałobę osoby utrzymują się np. problemy ze snem (bezsenność trwająca dłużej niż kilka dni ciągiem) lub z apetytem (np. brak apetytu wpływający na samopoczucie fizyczne lub utratę wagi), warto zwrócić się po pomoc do specjalisty. Należy mieć świadomość, że w okresie żałoby sfera fizjologiczna może ulec dezorganizacji, będą pojawiać się bezsenne noce lub niechęć do jedzenia czy jakiejkolwiek przyjemności, jednak przy utrzymywaniu się takich objawów może to być niebezpieczne. Szczególnym sygnałem mobilizującym do poszukania pomocy są myśli rezygnacyjne i samobójcze. Z pomocy terapeuty warto również skorzystać wtedy, gdy żałoba  przedłuża się, nie przechodzi w kolejne fazy.

            Jeśli nie pojawiają się wyżej wymienione objawy, nie jest konieczna pomoc psychologiczna, choć można z niej skorzystać. Warto wspomnieć, że żałoba nie jest czymś wymagającym leczenia, psychoterapii, a raczej wsparcia, psychoedukacji. Jak zatem pomóc komuś przytłoczonemu smutkiem po stracie? Towarzyszyć – mniej mówić, więcej słuchać. Być wyczulonym na potrzeby, w tym te podstawowe – np. pomoc w zadbaniu o dom, zrobienie zakupów – osoba w początkowej fazie żałoby nie będzie w stanie o tym myśleć. Oraz, co być może najważniejsze – przyzwolenie na przeżywanie, smutek, płacz, potrzebę samotności zarazem z byciem przystępnym i gotowością okazania wsparcia.

                                                                                              Opracowała: Joanna Łaski- Głuch

                                                                                              Psycholog


Karta Seniora